Ως αποτέλεσμα της μακράς ιστορικής διαδρομής του Ελληνικού Εβραϊσμού, πριν τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο λειτουργούσαν Εβραϊκές Κοινότητες σε είκοσι οκτώ (28) πόλεις ανά την Ελλάδα, (Διδυμότειχο, Νέα Ορεστιάδα – Σουφλί, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Ξάνθη, Καβάλα, Δράμα, Σέρρες, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Καστοριά, Φλώρινα, Τρίκαλα, Λάρισα, Βόλο, Χαλκίδα, Αθήνα, Πάτρα, Αγρίνιο, Ιωάννινα, Πρέβεζα, Άρτα, Κέρκυρα, Ζάκυνθο, Χανιά, Ρόδο και Κω), με συνολικό αριθμό πληθυσμού 77.377, ενώ η μεγαλύτερη συγκέντρωση εβραϊκού πληθυσμού ήταν στη Θεσσαλονίκη.

Μετά το Ολοκαύτωμα και τη μαζική δολοφονία 65.000 Ελλήνων Εβραίων στα στρατόπεδα θανάτου (κυρίως στο Άουσβιτς), αλλά και τη μετανάστευση αρκετών επιζώντων στο Ισραήλ, ο αριθμός των Ελλήνων πολιτών ιουδαϊκού θρησκεύματος έχει μειωθεί σημαντικά, ενώ η πλειονότητα αυτών διαμένει στην Αθήνα.

Σήμερα στην Ελλάδα υφίστανται οκτώ (8) εν ενεργεία Ισραηλιτικές Κοινότητες (Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Λάρισας, Βόλου, Ιωαννίνων, Τρικάλων, Χαλκίδας, Κέρκυρας), ενώ οι Κοινότητες Ρόδου, Βέροιας, Καβάλας και Καρδίτσας τελούν, από το 197026, σε καθεστώς αδρανείας, υπό διαχειριστική Επιτροπή ορισμένη από τον Υπουργό Παιδείας, διότι αριθμούν λιγότερες από είκοσι (20) οικογένειες, σύμφωνα με τον A.N. 367/1945 (Α΄ 143), όπως τροποποιήθηκε με το Ν.Δ. 301/1969 (Α΄ 195).

  Πηγή: 2023, Έκθεση Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων, YΠΑΙΘΑ, Περιστατικά εις βάρος χώρων θρησκευτικής σημασίας στην Ελλάδα